معبودا...........

دانش مارا در مسیر دین ........

عزت مارا در سایه اسلام  ....            روابط خانوادگی مارا بر پایه صداقت  ......            قدرت ما را در راه صداقت .........

وخدمت ما را به رنگ خلوص قرار بده .                            آمین

آن چه مى‏آموزیم، یا از راه «نگاه و چشم‏» است، یا از مسیر «گوش و شنیدن‏» ، یا اعضاى دیگر . دریافت‏هاى شهودى و اشراقى هم، مرحله‏اى و نوعى جداست .

مى‏پرسیم و جواب مى‏گیریم .

مى‏شنویم و مى‏آموزیم .

اگر «شنوایى‏» نداشته باشیم، آموختن براى ما هر چند ناممکن نمى‏شود، اما بسیار دشوار مى‏گردد . پس «نعمت‏شنوایى‏» ، به عنوان یکى از معبرهاى فهمیدن و آموختن، بسیار مهم است و توجه به آن حالت «سپاس‏» پیش مى‏آورد و تصور «نبود» آن، کافى است که به اهمیت و ارزش «بود» آن پى ببریم .

به این هشدار، توجه کنید:

«بگو، اگر خداوند، شنوایى و دیدگان شما را بگیرد، اگر بر دل‏هاى شما مهر بزند، کدام معبود دیگرى است که آن را به شما باز پس دهد؟» ⁽¹⁾

این کلام خدایى است که چشم و گوش و زبان و دل و عقل داده است و ما را در برابر این داده‏ها مسؤول مى‏شناسد .

شکرانه این نعمت، بهره‏گیرى خدا پسندانه از آن است . کم نیستند که از این نعمت غافلند یا راه استفاده بهینه از آن را نمى‏دانند . در یکى از دعاها خواسته ما از خداوند این است که پروردگارا، ما را از گوش‏ها و چشم‏ها و نیروهایمان بهره‏مند بگردان: «اللهم متعنا باسماعنا و ابصارنا و قوتنا» . ⁽²⁾ دانش، گنجینه‏اى است که با پرسیدن به عنوان یک کلید، مى‏توان به آن دست‏یافت و نقش گوش و شنوایى و سمع و استماع در این میان مهم است . در برخورد با دانایان و هنگام حضور در «مجلس علم‏» و «محضر عالم‏» ، گشودن این دریچه دانش ضرورى است، یعنى کمتر حرف زدن و بیش‏تر شنیدن! به قول «بابا افضل کاشى‏»:

کم گوى و بجز مصلحت‏خویش مگو

وز هر چه نپرسدت کسى، پیش مگو

گوش تو دو دادند و زبان تو یکى

یعنى که دو بشنو و یکى بیش مگو

این از یک سو، از یک سوى دیگر گوش داشتن و نشنیدن و چشم داشتن و ندیدن و دل داشتن و اهل فهم و بصیرت نگشتن، پرتگاهى است که برخى دچار آن مى‏شوند و از بهره‏ورى از داشته‏هایشان، محروم!

به تعبیر زیباى امیرمؤمنان (ع):

«... لا کل ذى سمع بسمیع، و لا کل ناظر مبصر! ; ⁽³⁾ نه هر که گوش دارد، شنواست و نه هر که مى‏نگرد، بینا!»

گوش دادن یک ضرورت است و «خوب گوش کردن‏» یک هنر، چرا که بیش‏تر بهره‏ها را از این رهگذر مى‏توان به دست آورد و اغلب خسارت‏ها هم به خاطر خوب گوش نکردن و بهره‏نبردن از شنیده‏ها و گوش کردن‏هاى غافلانه و سهل‏انگارانه است . «نیوشا» به کسى مى‏گویند که آن چه را مى‏شنود، - چه پند باشد، چه دانش، چه تجارب تاریخى و ... - خوب بشنود و با توجه گوش دهد و گوش هوش او باز باشد .